Ya , sudah sampai masanya untuk aku lupakan dia . Persetankan apa yang dia ingin kata . Yang penting aku gembira . Meski hati ini sedih dan kecewa . Tapi tak mengapa , aku rela asalkan dia bahagia . Anis Asilah Abdul Rahim , maafkan saya . Bukan kerana suka suka saya buat macam ni , tapi saya terpaksa . Maafkan saya . Mungkin hanya melalui luahan tangan saya ini awak akan dapat mengetahui tentang diri saya kerana selepas ini saya tidak mungkin akan menghubungi awak . Saya gembira menjadi SAHABAT awak , saya gembira dapat tolong awak , mendengar awak meluahkan masalah pada saya , menyanyikan lagu kegemaran awak , mendengar awak ketawa . Saya gembira dengan semua itu . Tapi selepas ini , tak ada lagi semua tu . Tiada lagi alunan suara saya . Tiada lagi gelak ketawa saya . Ya , saya kesal dengan keputusan ini . Tapi , semuanya demi kebahagiaan awak . Awak , saya gembira sangat dapat kenal awak tau . Selepas ni , awak jagalah diri awak baik baik , jaga makan minum awak , jangan suka sedih sedih . Sebab selepas ni , tiada lagi pendengar setia yang setia mendengar masalah awak , tiada lagi orang yang akan menolong awak dikala awak kesusahan . Ya , mungkin ini satu penyeksaan bagi awak , satu penderitaan bagi awak . Saya pernah cakap pada awak " saya tak janji intuk menyelesaikan semua masalah awak , tapi saya janji awak takkan hadapi masalah tu seorang diri " . Dan sekarang saya terpaksa mungkiri janji saya . Saya terpaksa . Maafkan saya sekali lagi . Moga awak bahagia bersama si DIA . Saya sentiasa mendoakan kebahagiaan awak . Mungkin selepas ni saya akan memerhati awak daripada jauh . Dan saya mengharap pada - Nya agar dia memudahkan urusan awak . Terima Kasih sekali lagi kerana pernah menjadi SAHABAT saya . Saya takkan lupa saat saat kita gembira . Sayang awak !
p/s : Awak tetap BFF terbaik saya . Tak ada siapa dapat menggantikan tempat awak Anis Asilah Abdul Rahim =) . Persahabatan kita umpama mata dengan tangan , tatkala tangan terluka mata menangis , tatkala mata menangis , tangan menghapuskan air mata . Tapi sekarang mungkin persahabatan kita umpama rama - rama dan bunga , tatkala habis madu dihisap , rama - rama terbang meninggalka bunga . Adakalanya kita harus menangis supaya kita tahu bahawa hidup ini bukan sekadar ketawa , adakalanya kita perlu ketawa supaya kita tahu betapa bernilainya air mata =)
Name : Muhammad Fitri Bin Zulkalam Nick name : anything you want to call me ! Birth Date : 8 April 1993 Birth Place : Hospital Sultanah Aminah , Johor Bahru Age : Almost 20 :D Stay at : Johor Bahru Religion : Muslim Study at :
• Tadika Sinar
• SK Taman Rinting 1
• SMKA Bandar Penawar
• SMK Seri Alam 2
• Politeknik Kota Bharu Fav Foods : My mom hand-made :D Fav Drinks :Coke
BBPin :2A372CF2
Additional Info Ehem ! Ehem ! Assalamualaikum pada semua pengunjung blog saya yang tak berapa ramai . * sedih * Yela , blog ni jarang sangat update kan . Post pun tak menarik . Ehh , apa aku melalut ni . Haha . Okay , ini adalah sedikit sebanyak berkenaan diri saya yang tak berapa nak awesome ni :P Nama diberi Muhammad Fitri Bin Zulkalam . Sekali lagi saya ulang , MUHAMMAD FITRI BIN ZULKALAM . Saya ni orang mana ? Of course la saya orang Malaysia . Ahaks ~ Secara lebih terperincinya lagi , saya orang Johor . Dilahirkan di Hospital Sultanah Aminah Johor Bahru pada 8 April 1993 . Tarikh tu sama dengan birthday Sultan Johor taw . Tapi dah mangkat dah pun :D Apa lagi ek ? Jenis ceria , suka meng'anjing' orang lain . Tapi cepat terasa . Haha . Ramai orang kata saya ni macam perempuan . Betul ke ? Saya rasa tak la . Sebab saya jalan pun bukan macam sotong . Bukannya tangan saya tu terliuk sana , terliuk sini . Eeeuuuww ! Haha . Cuma saya minat aksesori yang bersifat keperempuanan . Macam warna pink , keychain handset . Itu je . Sebab benda tu comel right ! Haha :D Saya merupakan anak sulung daripada 5 orang adik beradik . Dan yang paling istimewanya , semua LELAKI ! Mama saya sorang je yang perempuan . Haha . Habis riuh satu rumah . Haha . Saya rasa tu je kot yang saya boleh cerita . Kalau ada pape nak tanya , add je Facebook . Follow Twittter and blog ni . And tak lupa add my BBpin k , 2A372CF2 . Bubbye :D
Ya , sudah sampai masanya untuk aku lupakan dia . Persetankan apa yang dia ingin kata . Yang penting aku gembira . Meski hati ini sedih dan kecewa . Tapi tak mengapa , aku rela asalkan dia bahagia . Anis Asilah Abdul Rahim , maafkan saya . Bukan kerana suka suka saya buat macam ni , tapi saya terpaksa . Maafkan saya . Mungkin hanya melalui luahan tangan saya ini awak akan dapat mengetahui tentang diri saya kerana selepas ini saya tidak mungkin akan menghubungi awak . Saya gembira menjadi SAHABAT awak , saya gembira dapat tolong awak , mendengar awak meluahkan masalah pada saya , menyanyikan lagu kegemaran awak , mendengar awak ketawa . Saya gembira dengan semua itu . Tapi selepas ini , tak ada lagi semua tu . Tiada lagi alunan suara saya . Tiada lagi gelak ketawa saya . Ya , saya kesal dengan keputusan ini . Tapi , semuanya demi kebahagiaan awak . Awak , saya gembira sangat dapat kenal awak tau . Selepas ni , awak jagalah diri awak baik baik , jaga makan minum awak , jangan suka sedih sedih . Sebab selepas ni , tiada lagi pendengar setia yang setia mendengar masalah awak , tiada lagi orang yang akan menolong awak dikala awak kesusahan . Ya , mungkin ini satu penyeksaan bagi awak , satu penderitaan bagi awak . Saya pernah cakap pada awak " saya tak janji intuk menyelesaikan semua masalah awak , tapi saya janji awak takkan hadapi masalah tu seorang diri " . Dan sekarang saya terpaksa mungkiri janji saya . Saya terpaksa . Maafkan saya sekali lagi . Moga awak bahagia bersama si DIA . Saya sentiasa mendoakan kebahagiaan awak . Mungkin selepas ni saya akan memerhati awak daripada jauh . Dan saya mengharap pada - Nya agar dia memudahkan urusan awak . Terima Kasih sekali lagi kerana pernah menjadi SAHABAT saya . Saya takkan lupa saat saat kita gembira . Sayang awak !
p/s : Awak tetap BFF terbaik saya . Tak ada siapa dapat menggantikan tempat awak Anis Asilah Abdul Rahim =) . Persahabatan kita umpama mata dengan tangan , tatkala tangan terluka mata menangis , tatkala mata menangis , tangan menghapuskan air mata . Tapi sekarang mungkin persahabatan kita umpama rama - rama dan bunga , tatkala habis madu dihisap , rama - rama terbang meninggalka bunga . Adakalanya kita harus menangis supaya kita tahu bahawa hidup ini bukan sekadar ketawa , adakalanya kita perlu ketawa supaya kita tahu betapa bernilainya air mata =)
